پنج پشیمانی بزرگ در پايان زندگی
 پرستاری در يکی از بيمارستان های استراليا که ويژه نگهداری از بيماران در شرف مرگ بوده، بر اساس گفته های بيماران در آخرين لحظات عمر عمده ترين موارد پشيمانی و حسرت آنان را جمع آوری و دسته بندی کرده است.
به گفته وی متداول ترين مورد پشيمانی افراد اين بوده « ای کاش آنقدر سخت و طولانی کار نکرده بودم.»
اين پرستار به نام «برونی وير» آخرين گفته ها، آرزوهای بربادرفته و حسرت های اين افراد را ابتدا در وبلاگ خود منتشر کرد. مطالب اين وبلاگ چنان مورد توجه قرار گرفت که وی براساس آن کتابی نوشته است به نام «پنج پشيمانی عمده در لحظه مرگ».
«برونی وير» در کتاب خود اشاره می کند که

با نام ویاد خدای مهربان،ارژنگ محسنی،شباهنگ:امروز جمعه پنجم اسفند ماه1390، برای اجرای آخرین برنامه زمستانی گروه ،ساعت 6صبح به همراه 15 نفراز اعضای شباهنگ عازم جاده چالوس(گچسر) می شویم، به قصد بازدید از غار یخ مراد(البته در این سفر 4غایب داشتیم که غیبت دو نفرشان خوشحالمان کرد!) ساعت 9صبح در کنار روستای کهنه ده از ماشین پیاده می شویم وشال وکلاه کرده درمسیری برفی به سمت غارحرکت می کنیم. مسیر پاکوب شده ودوستان همراه راحت حرکت می کنند،به دلیل برودت هوا

به نام همتای بی همتا،ساعت 18عصرپنجشنبه 13 بهمن ماه از اسلامشهر به سمت راه آهن تهران حرکت می کنیم ساعت 19و10 دقیقه قطارگرگان آماده حرکت می شود.مقصدما تالاب گمیشان در بندرگز(ترکمن)برای شرکت در همایش روزجهانی تالابهاست .جمع 10 نفره ما دوکوپه در اختیار دارد.ساعت اولیه سفر، به گپ وگفت می گذرد.هنوزپیشوای ورامین را رد نکرده ایم که بارش برف با شدت آغازمی شود. دوستان ما در گروه اوج شهرقدس با سه ماشین سواری از مسیرجاده فیروزکوه با ماهم مقصدهستند.در تماس با آقای

امروزجمعه هشتم مهرماه1390 ساعت 6صبح از سرنوری به سمت بندیخچال حرکت می کنیم ، با رسیدن به میدان سربند (کوهنوردان) ازماشین پیاده می شویم ،10دقیقه فرصت برای آماده سازی وتهیه کسری مایحتاج وگرفتن عکسی یادگاری در کنارمجسمه، وحرکت به سمت روستای پس قلعه، اما نه، دریک لحظه در میدان عابران استاد امیرشاه قدمی به چشمم آشنا می آید ،به سراغش می روم برای عرض ادب، با اظهار لطف بیان می کنندکه گروه خوبی را هدایت می کنید باگروه کوهنوردی شباهنگ آشناهستم،

ارژنگ محسنی ـ شباهنگ: جمعه 18 شهریورماه 1390 ساعت 5صبح درسرنوری حاضرمی شوم 8نفر از دوستان قبل ازمن آمده اند، قرارمان حرکت راس ساعت 5 ونیم است. مقصد،غاراسپهبد خورشید ودریاچه شورمست ،طبق قرار امروز32نفرهستیم، ساعت 5و25دقیقه  آقای رنجبر (راننده ون)از راه می رسد،بدون درنگ 12نفربا اوحرکت می کنند .چند دقیقه بعد کاپیتان آذر(راننده مینی بوس هیوندای)هم ازراه می رسد به لطف بعضی ازدوستان 5غایبی داریم اما موجه،بااختلاف 20 دقیقه ما

درساعت 17پنجشنبه 3 شهریورگروه 10 نفره ما برای شرکت در مراسم بزرگداشت زنده یاد لیلااسفندیاری عازم خیابان جیحون درخیابان آزادی می شویم.سالن نگین غرب مملوازعلاقمندان به لیلا و ورزش کوهنوردی است سخنرانان یکی بعدازدیگری ازخاطرات لیلا ومشکلات پیش روی کوهنوردان می گویند،اجرای موسیقی حزن آلود فضای سالن رادرسکوت می برد،وبرخواستن از جایگاه ویک دقیقه سکوت به احترام اوکه رفت وبارفتنش افتخارآفریدوبعداهدای لوح یادبودبه خانواده لیلا، چون تصمیم صعود شبانه به قله توچال را داریم برای تماشای فیلم(لیلای بی لیلی)که به بعداز افطارموکول شده منتظرنمی مانیم.
پس عازم دربندمی شویم

به نام همتای بی همتا؛امروزجمعه 13 خردادماه1390،پس ازماهها انتظاربرای صعود به قله دماوند(بام ایران)، اعضای گروه کوهنوردی شباهنک طبق قرار قبلی در ساعت 6صبح در سرنوری (میعادگاه کوهنوردان)جمع می شوند، آقای عبادی(راننده )مثل همیشه سرساعت ازراه می رسد،12 نفرازاعضای حاضر به سرپرستی جلیل خیرالهی به سمت دماوند حرکت می کنند .این بار شوروشوق بیشتری برگروه حاکم است .ازهمان ابتداءنظم وانظباط حرف اول را می زند.شاید توصیه های آقای خیرالهی در